Rozdział 3.

Kochanie!

Moje życie się dziwnie komplikuje. Opowiem ci wszyściutko.

Moje, a raczej Emily przemyślenia sprawdziły się. Dziś rodzice potwierdzili, że wyjeżdżamy do Londynu do Oli. Udawałam, że się cieszę. Po prostu to nie było tym, co chciałam. Chciałam szczęścia, kogoś zaufanego i kochającego. Po prostu przyjaciela, a może i nawet chłopaka. No więc spakowałam ubrania, czego nie było za wiele z racji sytuacji finansowej. No bo to, że mama chodzi do pracy poprawiło, że nie mamy długów i nie będziemy ich na razie mieć. Zeszłam na dół.

- Sabi!- krzyknęła mama.- Choć, mam coś dla ciebie. Przyda się na wyjazd.

- Co?- spytałam ciekawa stojąc obok matki.

- Popatrz. Czyż ona nie jest śliczna?- powiedziała pokazując mi miętową sukienkę z brązowym paskiem. Widziałam, że była nowa. Trudno nie było poznać, była metka... Ale ona była cudowna. 

- Jest prześliczna. Dzięki mamo- powiedziałam i rzuciłam się jej na szyję. Kątem oka dostrzegłam, że się uśmiecha. To był ten moment.- Mamo, nigdy nie mówiłam ci, ale pomimo wszystkiego, co się działo przez całe cie zawsze cię kochałam. Nawet nie wiesz, jak ważna dla mnie jesteś. Tak wiele tobie jak i tacie zawdzięczam. Dziękuje, że jesteście.- powiedziałam, a z mamy oczu zaczęły lać się łzy.

- Dziękuję. Też cię kocham- i mocno się przytuliłyśmy.

- A w ogóle to po co ta sukienka?- spytałam.

- Na naszą niespodziankę . Niedługo się przekonasz. To co? Pakuj swoją nową sukienkę, koniecznie miętowe conversy i jedziemy!

Jak mówiła tak zrobiłam. Po jakiejś godzinie lecieliśmy już samolotem. Na początku usiadłam koło mamy. Były 2 powody- po pierwsze nigdy nie latałam i bałam się, po drugie chciałam wydusić od niej informacje. Jak leciałyśmy to poczułam się luźno i nie bałam się pomimo tej morderczej wysokości.

- Jedziemy do Alex jak się spodziewam?

- Jakiej Alex? Aaa... Do Oli. Tak, domyśliłaś się- była zdziwiona, że mówię do niej Alex. Ola zawsze miała imię takie, i na angielską wersję nic nie zmieniała, ale uważałam, że Alex lepiej brzmi i to w sumie ładne imię. 

- Ale mam nadzieję, że to nie jest ta niespodzianka- zagadnęłam.

- Nie, to tylko mała jej część. Ta druga jest niesamowita.- zaczęła, a ja się rozmarzyłam.- No dobra, widzę, że chcesz się czegoś dowiedzieć, więc ci podpowiem. Czekałam z tym trochę i naszukałam, żeby nie była ona zbyt oczywista- Bradford. I nic więcej ci nie powiem- no i tak zrobiła. Bradford? Hmm... Coś mi to mówi. Bradford bad boy! Tak nazywają Zayn'a Malik'a! Mojego skarba z One Direction. Wszyscy nimi byli. Ale nie, to nie byłoby tak cudowne. Przecież mają teraz trasę. Chociaż, nawet gdyby grali koncert w Londynie, to rodziców nie stać na taki wydatek. No cóż, wiedząc, że nic się już nie dowiem zamieniłam się po cichu z tatą miejscem. Obok mnie teraz siedziała starsza pani. No więc tylko uśmiechnęłam się sztucznie i słuchałam 1D w słuchawkach.

*trochę później

-Wstawaj!- usłyszałam. Wyjęłam słuchawki i się przebudziłam. Właśnie wylądowaliśmy. Londyn to jednak piękne miejsce. Dobrze, że ja akurat byłam dobra z angielskiego. Szczerze to na początku nic nie umiałam, ale gdy poznałam One Direction (ich piosenki) to zaczęłam się pilnie uczyć i to dobrze.

-Po co ci ta gitara? Jedziemy zwiedzać, a nie siedzieć godzinami.

-Tato, wiesz, że ja to kocham!- I to była prawda. Już w wieku 12 jakoś lat zaczęło mnie to fascynować. Chodzę na zajęcia do dzisiaj, choć mój nauczyciel dziwi się czemu, skoro wszystko opanowałam i nawet grałam lepiej niż on. Tak mi w każdym razem mówił i zawsze się z tych słów śmiałam.

*godzinę później

Byłam już w swoim pokoju razem z Alex.

- Jak ja się cieszę, że cię wreszcie widzę. 

- Ja też. No ale przyjechałam już pół godziny temu. Ile ty masz siły to co chwilę powtarzać- i zaczęłyśmy się śmiać. Jednak bardzo mi jej brakowało. A może tak zacząć studia w szkole tutaj. Było bi mi lepiej, a wiem, że mam na to spore szanse.- Wiesz? Nie mów tego nikomu, ale zastanawiam się, czy nie studiować tutaj, w Londynie. Jak myślisz?

-Tak! Super!

- Ale nie wiem, co studiować. Na inżynierię nie chcę, bo to trochę nudne, chociaż dałabym na pewno radę.

- Nie wątpię. A może coś bardziej w twoim stylu. Co ty na to- szkoła plastyczna lub muzyczna?

- Nie jestem aż tak wybitna na malarstwo, a muzyczna? Przecież nie potrafię śpiewać. Pogrzało cię Alex?

- Alex? Tak, to ładniej brzmi. Możesz do mnie tak mówić. Ale czemu mnie pogrzało wracając w temat? Mogłabyś studiować na wydziale gry na gitarze. Nie tylko ja widzę, jaki masz talent. Poza tym, tak bardo to lubisz...

- W sumie, to mogłabym się nad tym zastanowić. Bo na pewno z chęcią bm się  takiej szkole uczyła.

- Ale uśmiech. Poza tym decyduj się, bo przesłuchania do dziś, a lista ostaje wywieszona jutro.

- Serio? No dobra, to ja może spróbuję. I tak wątpię, że mnie przyjmą.

To chodź, bo niedługo koniec- uśmiechnięte wybiegłyśmy z moją gitarą pod pretekstem pogrania wspólnie w parku.