Rozdział 6.
*Następny dzień, rano.
O wczorajszej akcji nie mogłam powiedzieć Alex, bo ze zmęczenia spała już, gdy byłam. Dlatego zwierzyłam się dla 'my cheese'. Nie spałam, bo byłam zamyślona tym, co się stało. Tym, że rozmawiałam z Niall'em. Przede wszystkim o tym, co stało się potem. Nic nie mogłam wymyślić. Co oni znowu kombinują? Ach, za nimi nie nadążysz. No trudno, może Ola coś wymyśli.
- Cześć. Co tak siedzisz? Opowiadaj- mówiła trochę przez sen. Gdy dostatecznie się przebudziła opowiedziałam jej o wczorajszym zdarzeniu.
- Wiesz, nie żeby coś, ale może jak przez ojca spotkasz znów Niall'a, to go przeproś.
- No tak, na pewno. Trochę głupio wyszło.
- A gdzie masz te autografy?
- Tu- pokazałam jej 5 zdjęć chłopaków z podpisami.
- Stara, widziałaś, co jest tyłu? To chyba nr tel. do każdego z nich.
- Co? Nie wiedziałam. No cóż, to może tak dam radę go przeprosić.
- Chyba umówić się i przeprosić- poprawiła mnie Alex.
- Jak to umówić?
- Nie, że na randkę czy coś, chyba że coś tam się wydarzy- puściła oczko, ale widząc brak reakcji i nawet złowrogie spojrzenie ode mnie przystopowała.- tylko tak, żeby mu to powiedzieć. Co przez SMS'a go przeprosisz?
- Tak, to w sumie racja. No cóż. To napiszę do niego i zobaczę, co z tego wyjdzie. A ty się szykuj, bo masz ze mną iść pod szkołę zobaczyć wyniki.
- A ty ze mną.
- No to mamy pretekst- i obie się zaśmiałyśmy.
Po tych słowach Ola poszła się przebrać, a ja napisałam do Horan'a "Cześć. Poznajesz?
". Po jakiejś minucie oczekiwań odpisał "Chyba tam. To ty z chodnika wczoraj? xoxo", "Tak to ja. Mam pytanie?", "Tak? Czego się spodziewać? 
", "Możemy się potem spotkać np. W MSC?", "Z chęcią, koło 15 będę czekał. Ale jeszcze 1- Jak masz na imię?", "Sabina. I w ogóle cieszę się. Muszę tobie coś powiedzieć", "O! To ja już na to czekam", "Kończę, pa", "Papa, do 15". I zaraz po tym zeszłam na dół coś jeść, gdzie czekała już z kanapkami Alex.
- Aleś ty dobra. To ja zrobię kolację- uśmiechnęłam się.
- Trzymam za słowo, a teraz jedz, a potem opowiadaj.
I tak właśnie zrobiłyśmy.
*godzina 14
Byłyśmy przed szkołą muzyczną.
-Denerwuje się. Umieram ze strachu!
- Chee, nie masz się czego bać. Chodź tu i przeczytaj- mówiła z uśmiechem, więc zaryzykowałam i zaczęłam szukać na kartce nazwiska. Chawer Sabina- przyjęta.
- Aaa! Udało się- wrzeszczałam opętana.
- Spokój. No, to chodź na ławkę, pograsz mi coś na gitarze, bo chyba po to ją zabrałaś?
- No tak. Dawaj!- popychałam ją w stronę parku.
-To zagraj mi "Nobody Compares", skoro na przesłuchaniu nie mogłaś, a ja nie przeszkadzam.
-OK- powiedziałam. Miałam zamiar tylko zagrać, ale jakoś wpadłam w trans i zaczęłam również śpiewać. Trochę ludzi przybliżyło się chcąc posłuchać. Było mi gdzieś, co myślą, ja to gram dla Alex, z prośby przyjaciółki i z własnego szczęścia. Poza tym taki rytm ze słowami prawie jak w rapie nawet mi dobrze szedł i mało fałszowałam.
*Z perspektywy Niall'a
Szedłem już do Milkshake City, bo chciałem być przed nią i zrobić miłą niespodziankę. Szedłem przez park, gdy nagle usłyszałem znane mi słowa. Szedłem w stronę śpiewu. Zobaczyłem tłum ludzi, zapewne wokół śpiewaczki i gitarzystki. Świetna wersja naszej piosenki. Wbiłem się w tłum jak zawsze z kapturem i okularami, by mnie nie rozpoznano. A tam szok! Dziewczyna z chodnika (tak ją nazywałem) siedziała, grała i śpiewała nasz kawałek. Przysłuchałem się trochę. W pewnym momencie zacząłem śpiewać razem z nią. Popatrzyła na mnie. Wiedziałem, że wie kim jestem. Z resztą nie tylko ona. Szybko złapałem ją za rękę i uciekliśmy przed tłumem fanów zostawiając jakąś dziewczynę, zapewne przyjaciółkę Sabiny z jej gitarą. Po drodze Sabina krzyczała coś w stylu "Sama widzisz" i tak wbiegłem z nią do MSC. Fani dawno nie widzieli nas, więc mogliśmy tam czuć się bezpiecznie.
- Przepraszam, ale sama rozumiesz- zacząłem. Przytaknęła.
- To co? Siadaj, a ja idę zamówić nam shake'i. Jakiego preferujesz?
- Truskawkowy jak możesz.
- Okey, zaczekaj, zaraz wracam. Powiedziałem i stanąłem w kolejce.
*Oczami Sabiny
Byłam wyczerpana po takim maratonie, ale nie dawałam po sobie tego poznać. Gdy blondynek odszedł już się trochę wyciszyłam. Dość szybko wrócił. Podał mi truskawkowego jak prosiłam shake'a.
- Dzięki- powiedziałam z uśmiechem.
- O czym chciałaś pogadać? Wiem, że mówię tak bezpośrednio, ale nie mam zbyt wiele czasu, bo niedługo mamy próbę- mówił jednym tchem po czym wziął dużego łyka swojego waniliowego shake'a.
- Szczerze mówiąc, to chciałam przeprosić za wczoraj. Za moje zachowanie wobec Ciebie i w ogóle.
- Spoko, nawet się nie przejąłem. Nikt jeszcze mi czegoś takiego nie zrobił. Coś jeszcze?- mówił z uśmieszkiem na twarzy.
- No, właściwie, to tylko to.
Posmutniał. Dało się to łatwo zauważyć.
- Ładnie grasz na gitarze. Niezły masz talent- powiedział zmieniając temat.
- Dzięki. W sumie to to był jeden z powodów mojego wczorajszego zmartwienia.
- To, że masz dar?- mówił zdezorientowany.
- Nie. Bo mieszkam w Polsce, a Alex, ta dziewczyna obok mnie na ławce to moja przyjaciółka. Wczoraj postanowiłam iść zgłosić się do szkoły muzycznej, a o 15 były wyniki...
- A! Już rozumiem. I co? Raczej cię przyjęli?
- No tak! Dlatego byłam taka wesoła- mówiłam.
- To gratuluję!- podziękowałam. Podłożyłam mu pieniądze pod rękę za shake'a, ale on je przysunął znów do mnie.
- To mój prezent. Taki, za szkołę. Tak to traktuj i nie marudź.
- No, jak tam chcesz. W końcu trzeba oblać taką wiadomość- i się zaczęliśmy śmiać.
-Jej, co za poczucie humoru. Spytam jak ci to nie przeszkadza, co lubisz jeść najbardziej?
- Ja? Hmm... fast-food'y i rybę- uśmiechnęłam się.
- Wow, co za podobieństwo do Lou- uśmiechnął się.
- Tak... Ja jestem gorsza, uwierz. Nie wytrzymałbyś 1 dnia ze mną.
- Może zaryzykuję- mrugnął i się zaśmiałam.
- Cheese- usłyszałam głos za mną.
- O co jej chodzi? Jaki ser?
- Chodzi o mnie. Mówią tak na mnie- Chee. Jak chcesz to też tak mi mów.-powiedziała. Chyba ogarnął, że lubię jedzenie jak on. Poza tym miałam koszulkę z nadrukiem "All day, all night... I'M HUNGRY!". - Tu jestem!- krzyknęłam i pomachałam do Alex.
-Ile się nabiegłam za tobą. Przy okazji zajrzałam na listę przy szkole plastycznej. Przyjęli mnie!
-Aaa! Ola, tak się cieszę.
- No, to mamy tu dwa talenty i dwie okazje do oblania. Jakiego shake'a chcesz Alex?- spytał Niall.
- Czekoladę- krzyknęła i zaczęłyśmy rozmowę. Potem dołączył do nas Horan, poznałam ich wzajemnie i spędziliśmy jakąś godzinę śmiejąc się w MSC. Zaprzyjaźniliśmy się? Nie! To za dużo. Poza tym, to tylko jednorazowe. Wymienialiśmy się raz po raz shake'ami dopóki blondynek nie musiał iść na próbę.
- To narka!
- Cześć!- krzyknęłyśmy, a ja dodałam w myśli "cześć na zawsze". Potem my też się zebrałyśmy i poszłyśmy wesołe do domu. Ale przed nim mina mi trochę zrzędnęła, bo jak ja powiem rodzicom o szkole w Londynie?
O wczorajszej akcji nie mogłam powiedzieć Alex, bo ze zmęczenia spała już, gdy byłam. Dlatego zwierzyłam się dla 'my cheese'. Nie spałam, bo byłam zamyślona tym, co się stało. Tym, że rozmawiałam z Niall'em. Przede wszystkim o tym, co stało się potem. Nic nie mogłam wymyślić. Co oni znowu kombinują? Ach, za nimi nie nadążysz. No trudno, może Ola coś wymyśli.
- Cześć. Co tak siedzisz? Opowiadaj- mówiła trochę przez sen. Gdy dostatecznie się przebudziła opowiedziałam jej o wczorajszym zdarzeniu.
- Wiesz, nie żeby coś, ale może jak przez ojca spotkasz znów Niall'a, to go przeproś.
- No tak, na pewno. Trochę głupio wyszło.
- A gdzie masz te autografy?
- Tu- pokazałam jej 5 zdjęć chłopaków z podpisami.
- Stara, widziałaś, co jest tyłu? To chyba nr tel. do każdego z nich.
- Co? Nie wiedziałam. No cóż, to może tak dam radę go przeprosić.
- Chyba umówić się i przeprosić- poprawiła mnie Alex.
- Jak to umówić?
- Nie, że na randkę czy coś, chyba że coś tam się wydarzy- puściła oczko, ale widząc brak reakcji i nawet złowrogie spojrzenie ode mnie przystopowała.- tylko tak, żeby mu to powiedzieć. Co przez SMS'a go przeprosisz?
- Tak, to w sumie racja. No cóż. To napiszę do niego i zobaczę, co z tego wyjdzie. A ty się szykuj, bo masz ze mną iść pod szkołę zobaczyć wyniki.
- A ty ze mną.
- No to mamy pretekst- i obie się zaśmiałyśmy.
Po tych słowach Ola poszła się przebrać, a ja napisałam do Horan'a "Cześć. Poznajesz?
". Po jakiejś minucie oczekiwań odpisał "Chyba tam. To ty z chodnika wczoraj? xoxo", "Tak to ja. Mam pytanie?", "Tak? Czego się spodziewać? ", "Możemy się potem spotkać np. W MSC?", "Z chęcią, koło 15 będę czekał. Ale jeszcze 1- Jak masz na imię?", "Sabina. I w ogóle cieszę się. Muszę tobie coś powiedzieć", "O! To ja już na to czekam", "Kończę, pa", "Papa, do 15". I zaraz po tym zeszłam na dół coś jeść, gdzie czekała już z kanapkami Alex.- Aleś ty dobra. To ja zrobię kolację- uśmiechnęłam się.
- Trzymam za słowo, a teraz jedz, a potem opowiadaj.
I tak właśnie zrobiłyśmy.
*godzina 14
Byłyśmy przed szkołą muzyczną.
-Denerwuje się. Umieram ze strachu!
- Chee, nie masz się czego bać. Chodź tu i przeczytaj- mówiła z uśmiechem, więc zaryzykowałam i zaczęłam szukać na kartce nazwiska. Chawer Sabina- przyjęta.
- Aaa! Udało się- wrzeszczałam opętana.
- Spokój. No, to chodź na ławkę, pograsz mi coś na gitarze, bo chyba po to ją zabrałaś?
- No tak. Dawaj!- popychałam ją w stronę parku.
-To zagraj mi "Nobody Compares", skoro na przesłuchaniu nie mogłaś, a ja nie przeszkadzam.
-OK- powiedziałam. Miałam zamiar tylko zagrać, ale jakoś wpadłam w trans i zaczęłam również śpiewać. Trochę ludzi przybliżyło się chcąc posłuchać. Było mi gdzieś, co myślą, ja to gram dla Alex, z prośby przyjaciółki i z własnego szczęścia. Poza tym taki rytm ze słowami prawie jak w rapie nawet mi dobrze szedł i mało fałszowałam.
*Z perspektywy Niall'a
Szedłem już do Milkshake City, bo chciałem być przed nią i zrobić miłą niespodziankę. Szedłem przez park, gdy nagle usłyszałem znane mi słowa. Szedłem w stronę śpiewu. Zobaczyłem tłum ludzi, zapewne wokół śpiewaczki i gitarzystki. Świetna wersja naszej piosenki. Wbiłem się w tłum jak zawsze z kapturem i okularami, by mnie nie rozpoznano. A tam szok! Dziewczyna z chodnika (tak ją nazywałem) siedziała, grała i śpiewała nasz kawałek. Przysłuchałem się trochę. W pewnym momencie zacząłem śpiewać razem z nią. Popatrzyła na mnie. Wiedziałem, że wie kim jestem. Z resztą nie tylko ona. Szybko złapałem ją za rękę i uciekliśmy przed tłumem fanów zostawiając jakąś dziewczynę, zapewne przyjaciółkę Sabiny z jej gitarą. Po drodze Sabina krzyczała coś w stylu "Sama widzisz" i tak wbiegłem z nią do MSC. Fani dawno nie widzieli nas, więc mogliśmy tam czuć się bezpiecznie.
- Przepraszam, ale sama rozumiesz- zacząłem. Przytaknęła.
- To co? Siadaj, a ja idę zamówić nam shake'i. Jakiego preferujesz?
- Truskawkowy jak możesz.
- Okey, zaczekaj, zaraz wracam. Powiedziałem i stanąłem w kolejce.
*Oczami Sabiny
Byłam wyczerpana po takim maratonie, ale nie dawałam po sobie tego poznać. Gdy blondynek odszedł już się trochę wyciszyłam. Dość szybko wrócił. Podał mi truskawkowego jak prosiłam shake'a.
- Dzięki- powiedziałam z uśmiechem.
- O czym chciałaś pogadać? Wiem, że mówię tak bezpośrednio, ale nie mam zbyt wiele czasu, bo niedługo mamy próbę- mówił jednym tchem po czym wziął dużego łyka swojego waniliowego shake'a.
- Szczerze mówiąc, to chciałam przeprosić za wczoraj. Za moje zachowanie wobec Ciebie i w ogóle.
- Spoko, nawet się nie przejąłem. Nikt jeszcze mi czegoś takiego nie zrobił. Coś jeszcze?- mówił z uśmieszkiem na twarzy.
- No, właściwie, to tylko to.
Posmutniał. Dało się to łatwo zauważyć.
- Ładnie grasz na gitarze. Niezły masz talent- powiedział zmieniając temat.
- Dzięki. W sumie to to był jeden z powodów mojego wczorajszego zmartwienia.
- To, że masz dar?- mówił zdezorientowany.
- Nie. Bo mieszkam w Polsce, a Alex, ta dziewczyna obok mnie na ławce to moja przyjaciółka. Wczoraj postanowiłam iść zgłosić się do szkoły muzycznej, a o 15 były wyniki...
- A! Już rozumiem. I co? Raczej cię przyjęli?
- No tak! Dlatego byłam taka wesoła- mówiłam.
- To gratuluję!- podziękowałam. Podłożyłam mu pieniądze pod rękę za shake'a, ale on je przysunął znów do mnie.
- To mój prezent. Taki, za szkołę. Tak to traktuj i nie marudź.
- No, jak tam chcesz. W końcu trzeba oblać taką wiadomość- i się zaczęliśmy śmiać.
-Jej, co za poczucie humoru. Spytam jak ci to nie przeszkadza, co lubisz jeść najbardziej?
- Ja? Hmm... fast-food'y i rybę- uśmiechnęłam się.
- Wow, co za podobieństwo do Lou- uśmiechnął się.
- Tak... Ja jestem gorsza, uwierz. Nie wytrzymałbyś 1 dnia ze mną.
- Może zaryzykuję- mrugnął i się zaśmiałam.
- Cheese- usłyszałam głos za mną.
- O co jej chodzi? Jaki ser?
- Chodzi o mnie. Mówią tak na mnie- Chee. Jak chcesz to też tak mi mów.-powiedziała. Chyba ogarnął, że lubię jedzenie jak on. Poza tym miałam koszulkę z nadrukiem "All day, all night... I'M HUNGRY!". - Tu jestem!- krzyknęłam i pomachałam do Alex.
-Ile się nabiegłam za tobą. Przy okazji zajrzałam na listę przy szkole plastycznej. Przyjęli mnie!
-Aaa! Ola, tak się cieszę.
- No, to mamy tu dwa talenty i dwie okazje do oblania. Jakiego shake'a chcesz Alex?- spytał Niall.
- Czekoladę- krzyknęła i zaczęłyśmy rozmowę. Potem dołączył do nas Horan, poznałam ich wzajemnie i spędziliśmy jakąś godzinę śmiejąc się w MSC. Zaprzyjaźniliśmy się? Nie! To za dużo. Poza tym, to tylko jednorazowe. Wymienialiśmy się raz po raz shake'ami dopóki blondynek nie musiał iść na próbę.
- To narka!
- Cześć!- krzyknęłyśmy, a ja dodałam w myśli "cześć na zawsze". Potem my też się zebrałyśmy i poszłyśmy wesołe do domu. Ale przed nim mina mi trochę zrzędnęła, bo jak ja powiem rodzicom o szkole w Londynie?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz