Rozdział 2.

 Drogi Zamiętniku!

Wiem, że ostatni wpis był jakiś miesiąc temu, ale nie miałam co opowiadać, moje życie stało się takie nudne. Ale opowiem ci o tym, co zamierzają moi rodzice.  To było niesamowite! Zastanawiam się czemu, i nie mogę nic stwierdzić. No, ale zacznijmy od początku.

Wstałam. Była sobota. Słyszałam, jak rodzice krzątali się w kuchni. Miałam zejść na dół i zrobić śniadanie, ale słysząc moje imię natychmiast przykucnęłam i zaczęłam słuchać, o czym oni mówią.

- Słuchaj, Ola odpisała- zaczęła radośnie mama.

- Serio? To co napisała?

- Właściwie, to jej mama do nas napisała. W liście pisała, że się zgadza, i że to dla Sabina i Oli będzie dobrze się spotkać- mówiła z uśmiechem. Na pewno z nim, czułam to.

- Och, to wspaniale. To za tydzień Sabina się dziwi. Mam nadzieję, że jej humor się reszcie poprawi- mówił tata.

- Ja też. Nie wiem, co jeszcze zrobić, by była szczęśliwa.- mówiła zrezygnowana.- No to przejdźmy już z tematu, bo jeszcze się obudzi. Co chcesz na śniadanie?

Po tych słowach oprzytomniałam i wślizgnęłam się pod kołdrę rozmyślając nad tą rozmową. Co to mogło oznaczać? Że Ola jakimś cudem zdobyła paszport i przyjedzie do Polski? Wątpię. Więc co? Poza tym za tydzień... Za tydzień jest przerwa majowa. Cały tydzień. O co mogło chodzić? Rozmyślałam tak, ale nie mogłam nic wymyślić. Po godzinie poddałam się, bo i tak mało to mnie w sumie nie interesowało. I tak bym się dowiedziała za tydzień, więc pozwoliłam czekać. Zeszłam na śniadanie. Rodzice dobrze to skrywali, bo gdybym nie słyszała, to bym się niczego nie domyśliła. Zjadłam więc płatki, wzięłam prysznic, założyłam niebieską bejsbolówkę, jeansy i niebieskie conversy, włosy spięłam w kok i poszłam do Emi.

Gdy tam byłam powitała mnie wesołym "Cześć". Usiadłyśmy na "naszych" huśtawkach i porozmawiałyśmy. Powiedziałam jej o wszystkim, co słyszałam.

- A więc twoi rodzice szykują niespodziankę z Olą, która ma spędzić z tobą czas, a nie może przyjechać do Polski?

- No właśnie. I co ja mam przez to rozumieć? To nieogarnięte.

- Sabina, ogarnij swój mózg. Masz najlepsze stopnie w klasie, a nie możesz zrozumieć, o co chodzi?- powiedziała Emilka. Fakt, miałam najlepsze oceny i średnią 5.46. Zbliżał się koniec roku i wiedziałam, że taka już pozostanie. No przyznam, że dobrze mi szło. Lubiłam matematykę i polski, po prostu wszystko z tego rozumiałam. Z w-f'u też nie byłam słaba. Zdobywałam co jakiś tam czas medal, ale to nic na wielką skalę. Matma to był mój żywioł.

- No tak, tu ci przyznam rację, ale nie wiem, o co w tym chodzi. Możemy ty mi powiesz z łaski swojej, jak wiesz?- powiedziałam podenerwowana.

- No Okey. Jeżeli Ola nie przyjedzie do Polski, to ty pojedziesz do niej. Czy to takie trudne?

- Hmm.. nie sądzę. Chociaż, gdyby się zastanowić, to by wyjaśniało list do jej domu i przyjęcie propozycji przez jej mamę. W sumie, to masz chyba rację.

- No jasne, że mam. Tak jak zawsze.

- No ale to chyba nie jest coś, po czym mój humor byłby w 100% świetny. Poza tym to nie byłaby ostatnia deska ratunku- powiedziałam bez odpowiedzenia na egoizm Emili.

- No tak. Pewnie tam będzie kolejna niespodzianka.

- Tak...

- A w ogóle gdzie mieszka Alex?

- w Londynie.

- To nie wiem. Bo raczej nie byłby ostatnim ratunkiem Big Ben.

- No właśnie. Ale już późno, muszę lecieć. Dzięki Emi, jesteś geniuszem- podziękowałam jej i odbiegłam, a w oddali jeszcze słyszałam "papa". 

I to właśnie skrót z mojego dzisiejszego dnia. Ciekawe, co to za niespodzianka. Szczerze mówiąc, to przez noc się nad tym nie zastanawiałam. Leżałam i jak zawsze rozmyślałam o moich idolach. Zawsze to robiłam. I zawsze, jak dziś płakałam. Nie dlatego, że ich kocham. Dlatego, że nie wiedziałam o nich nic, że zakochałam się na ślepo, i że i tak nigdy ich nie poznam. I jak zwykle poszłam spać zalana łzami.

__________________________________________________

I co? Co o tym myślicie? Może domyślacie się, o co chodzi? Co będzie tą niespodzianką?